Παθογένεια
Η οστεοπόρωση χαρακτηρίζεται από μειωμένη οστική μάζα και διαταραχή της μικροαρχιτεκτονικής του οστού, οδηγώντας σε αυξημένη ευθραυστότητα και κίνδυνο καταγμάτων. Οι κύριοι μηχανισμοί περιλαμβάνουν ανισορροπία μεταξύ της οστικής απορρόφησης από τους οστεοκλάστες και της οστικής σχηματισμού από τους οστεοβλάστες, συχνά λόγω ορμονικών αλλαγών, όπως η μείωση των οιστρογόνων στις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση.
Συμπτώματα
Η οστεοπόρωση είναι συνήθως ασυμπτωματική μέχρι την εμφάνιση κάποιου κατάγματος. Τα πιο κοινά κατάγματα συμβαίνουν στους σπονδύλους, τον καρπό και το ισχίο. Τα σπονδυλικά κατάγματα μπορεί να οδηγήσουν σε πόνο στην πλάτη, απώλεια ύψους και κύφωση.
Διάγνωση
Η διάγνωση γίνεται κυρίως με τη μέτρηση της οστικής πυκνότητας μέσω απορροφησιομετρίας διπλής ενέργειας ακτίνων Χ (DXA). Επιπλέον, αξιολογούνται κλινικοί παράγοντες κινδύνου, όπως το ιστορικό καταγμάτων, η ηλικία, το φύλο και το οικογενειακό ιστορικό.
Θεραπεία
Η θεραπευτική προσέγγιση περιλαμβάνει:
- Φαρμακευτική αγωγή: Διφωσφονικά (π.χ. αλενδρονάτη, ρισεδρονάτη), αναστολείς RANKL (π.χ. δενοσουμάμπη), εκλεκτικοί ρυθμιστές των υποδοχέων οιστρογόνων (SERMs), και αναβολικές θεραπείες (π.χ. τεριπαρατίδη).
- Συμπληρώματα: Ασβέστιο και βιταμίνη D για τη διατήρηση της οστικής υγείας.
- Τροποποίηση τρόπου ζωής: Τακτική άσκηση με βάρη, διακοπή καπνίσματος, περιορισμός αλκοόλ και πρόληψη πτώσεων.
